kişisel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kişisel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

500


Geçsin bakalım zaman bildiği gibi.. 
Nasıl olsa içimde benimle birlikte yaşlanıyor..

Uzak bir rüzgarın hayali...


450


Pencereden içeriye deniz kokan bir rüzgar giriyor.. Kızım yanımda gitar çalıyor.. Kulaklarımdan içime güzel tınılar akıyor.. Uzanmışım.. 2000'li yılların en iyi dergilerinden biri olan LULL'u yıllar sonra yeniden okuyorum.. Gözlerimden içime güzel bilgiler akıyor.. Hayat güzel :)

*fotoğraf: Fatoş Avcıoğlu

262

Kardeşimin evindeki banyoda "Işık ve Ayna ile Yansıma Denemeleri" adlı çalışmam :))


266

Kısacık film kaçışım bu haftalık sona erdi.. Şimdi yine bir kitapla ve müzikle dönüş vakti..



Boris Vian'ın Sıradan Kişiler İçin Peri Masalı adlı kitabının açılış cümlesi:

"Birinci Bölüm bana ait değildir." -Yazar-

:)

274

İstanbul yağmurlu ve soğuk.. 
trafik ağır aksak ilerliyor.. 
34. İstanbul Film Festivali harika gidiyor.. 
program yoğun.. 
vakit az.. 
takside bile film çalışıyorum.. 
(bknz: yukarıdaki fotoğraf..) 
bu havayı seviyorum.. 
bu koşturmacayı.. 
filmlerden sarhoş olmayı.. 
dev sinema salonlarında boş koltuk olmadan film izlemeyi.. 
merdivenlerde bile oturanları görmeyi.. 
iki film arası sıcak bir çay içmeyi.. çayını içerken bir yandan filmleri incelemeyi, okumayı..
İstanbul da güzel, festival de güzel.. 
şimdi bugünün ilk filmini seçtim.. 
Virunga..

159

şimdiye kadar "hayatı farklı görmek" benim için imgesel bir ifade idi.. altı derin.. bugünden itibaren artık sadece imgesel bir anlatım değil.. ürkütücü bir şekilde fiziksel olarak da farklı gördüğümüz gerçeği ile yüzleştim bugün..



Bugün dünyada tartışılan konu buydu.. "Bu elbisede hangi renkleri görüyorsunuz?" Ve ikiye bölündü insanlar.. "Beyaz ve Dore" ile "Mavi ve Siyah" görenler olarak.. Ben de "Beyaz-Dore" görüyorum.. Kızım "Mavi-Siyah" görüyor.. Arkadaşlarım da ikiye bölündü.. Herkes şaşkınlıklar birbirine aynı tepkiyi veriyor.. 
"Şaka yapıyorsun di mi? Beyazı ve sarıyı görmüyor olamazsın!!"
"Şaka yapıyorsun di mi? Mavi ve siyahı görmüyor olamazsın!!"


Bu kadar birbirinden uzak şekilde nasıl görebiliriz?

Gerçek görüntü: mavi siyah olanmış

Elbisenin gerçekte ne renk olduğu umrumda değil.. Çünkü farklı ışıklarda çekilen fotoğraflarda farklı görünebilir renkleri.. Ama burada ürkütücü bir şey var.. Hem de fazlasıyla ürkütücü! Aynı anda, aynı ışıkta, aynı ekrana birlikte bakan iki kişi nasıl olur da yukarıdaki lamalarda olduğu gibi birbirinden bu kadar uzak renkleri görebilirler..

Ben sağdaki lamanın aynısını görüyorum.. hafif maviye çalan kirli beyaz ile hardal rengi..
Hemen yanımdaki arkadaşım işe soldaki lamanın aynısını görüyor.. mavi ile gri siyah..

şaşkınım..
artık hiçbir şeyden emin olamayacağım.. 
artık aynı şeye bakarken aynı şeyi gördüğümüzden hiçbir zaman emin olamayacağım..
şaşkınım..

160


Baharın müjdecisi Marteniçkalar..

Sadece Bulgaristan'a özgü bir gelenek.. 1 Mart geldiğinde bahar coşkusunu üzerine takmak gibi bir şey bu..

Kırmızı ve beyaz iplerden yapılır marteniçkalar.. Kırmızı renk kanı, sağlığı, canlılığı, hayatı temsil eden erkek figür ile sembolize edilir. Beyaz renk ise huzuru, mutluluğu, saflığı temsil eden kadın figürü ile anlatılır.

Genellikle yakaya takılan, bazen bilekleri ve çantaları süsleyen marteniçkalar takılırken bir dilek dilenir ve o dileğin gerçekleşeceğine inanılır. Bir leylek, bir kırlangıç görene kadar bileğinizde kalır. Gördüğünüz anda da çiçek açmış bir ağaca bağlanır.

Bulgar mitolojisinin önemli bir simgesi kabul edilen marteniçkalar hakkında pek çok rivayet üretilmiş olsa da tek ve genel mesajı baharı müjdelemesidir. 1 marttta havaların ısınacağı ve artık kışın sonlandığını haber verir.


Ben de geçtiğimiz günlerdeki Bulgaristan gezimde tüm sevdiklerime aldım marteniçkalardan.. Uzun ve soğuk bir kışın ardından hepimize bahar coşkusu gelsin diye..


140


Doğduğum şehri (Kırcali) koklama vakti.. 
Bir huzur ve dinginlik, bir usul sessizlik hakim buralarda.. 
Yemeğe geldik bir akrabamıza..Bu da evin manzarası.. 
İnsan manzaraya dalıp giderek doyurabiliyor ki ruhunu..

*Fotoğraf: Fatoş Avcıoğlu
Yer: Solishte - Kırcali - Bulgaristan

126



Bugün bizim için kara bir gün oldu.. 8 yıldır bizimle birlikte, ailemizin bir parçası olan kuşumuz öldü :( 

Kızım neredeyse onunla birlikte büyüdü.. Öykü 7 yaşındayken, Bıcır minicik bir yavruyken almıştık.. Daha yürüyemiyor ve uçamıyordu bile.. Çabucak alışmıştı bize.. Bıcırın kafesinin kapısı hiçbir zaman kapanmazdı.. Ne zaman isterse girer, ne zaman isterse çıkardı.. Zamanla kafesini sadece uyumak için kullanır oldu.. Diğer zamanlar hep bizim omzumuzda olurdu.. Onunla ilgilenmediğimiz zamanlarda resmen bizimle kavga ederdi.. İlgilenilmeyi pek severdi.. Ama en çok Öyküyü severdi.. Ve sürekli Öykünün peşindeydi. Onların arasındaki bağ bir başka idi.. Evde Öykü varsa hiçbirimize gelmezdi.. Öykü bizimle ilgilense kızar ve gidip Öykünün elini ısırırdı acıtmadan.. Ne zaman Öykü evden çıksa kriz geçirirdi.. Evde deli gibi uçar ve son ses hiç durmadan öterdi.. Dayanamayıp Öyküyü eve geri çağırdığımız bile olurdu.. Öykünün okuldan geliş saatlerini bilir ve o anlar gelince dış kapıya doğru öter, gider portmantoda beklerdi.. Ama Bıcırın en mutlu olduğu anlar 8 yıldır devam eden kitap okuma zamanlarıydı.. Öykü ona her gün en az on beş dakika yüksek sesle kitap okurdu.. Öykü kitap okurken Bıcır Öykünün göğsünde, gagasını Öykünün ağzına dayamış halde sessizce ve hiç kıpırdamadan dururdu.. Sanırdık ki nefes bile almıyor o anlarda.. Sanırım Bıcırın çok konuşmasının en büyük sebebi de buydu.. Cümle bile kurardu ama en fazla söylediği kelime "annecim"di.. Biri dışarı çıkarken ona hoçakal demeyi unutursa kapıya doğru hemen kendisi seslenirdi: "hoşçakal bıcır" diye.. Öyküyü bazen annesi sanar sürekli ilgi isterdi.. Bazense yavrusu sanar gelip beslerdi.. Öyküye yem kusardı..


Onunla ilgili anılarımız anlatmakla bitmez.. Biz nereye gidersek oraya götürürdük.. Her yerde bir evi vardı.. Her evde sevdiği yerler.. O da bizim gibi Bursa-Erdek-İstanbul arasında gezerdi.. Dilekolay 8 yıl.. Uzun bir zaman.. Bütün arkadaşlarımız da çok iyi tanır Bıcırı.. Evimize gelen tüm arkadaşlarımızla konuşurdu.. Öykü okulda, biz işteyken, anneme arkadaş olurdu her gün.. Sabahları birbirimize günaydın derken Bıcıra demeyi unutursak hemen seslenirdi bize "annecim" diye.. Günaydın Bıcır derdik, susardı..


Bugün bir kaza sonucu öldü bizim Bıcırımız.. Öykü görür görmez hemen koştu avucuna aldı ve son nefesini çok sevdiği Öyküsünün ellerinde verdi.. Sonrası sessiz bir ağlayış hepimiz için.. Tüm gün ağladık hepimiz desem yalan olmaz.. Öykü akşam babam gelip de gömene kadar saatlerce avucunda tuttu.. sevdi.. kokladı.. ağladı.. yukarıdaki fotoğraf son hatıra.. ağlarken sızdı bir ara Öykü.. Onun çocukluk arkadaşıydı.. Çok kolay olmadı veda etmek..


Ömrü bu kadarmış.. 8 yıl çok mutlu bir hayatı oldu, çok sevildi diyerek kendimizi avutmaya çalışıyoruz ama .. ama işte.. Bıcırın yokluğu öyle kolay geçecek gibi değil üstümüzden.. Pencere kenarında ona özel oyun alanı, oyun arkadaşları ve yemesi için saksıda otları bile vardı.. Karşıdan büyük kargalar uçtuğunda birden hıphızlı uçar bize gelir saklanırdı.. göğsü inip kalkardı.. oysa bugün göğsü bir daha hiç inip kalkmayacak şekilde durdu..


Kendi evinde kendi bahçesinde olsun dedik.. Terastaki ağaçlarımızın birinin dibine gömdük bu gece.. Ne diyebilirim ki.. Onu çok özleyeceğiz.. çok..

122

eldiven göndermiş bana.. "hem ellerin üşümesin hem de ellerin ben koksun istedim" yazmış.. 
bütün sonbahar boynuma dolamıştım gönderdiği atkısını.. burnumun dibindeydi kokusu..
demek ki şimdi kokuya dokunmak vakti.. 
avuç içlerinin kuytusuna kokuyu yerleştirmek vakti.. 
soğuktan korkmamak vakti..


115

doğru yerde kullanılan bir "m" harfi insanı ne kadar mutlu edebiliyormuş meğer..

77

"sen kırmızının boyadığı değil, kırmızıyı da boyayandın çoğu zaman..
hayat hep gri değil miydi ki sanki ve sen hep kırmızıyı nerden buluyordun?
bu gri dünyanın renk körüsün sen,
çokça kırmızısı bolca beyazı olan.."


bazen anlık bir mesajda şiir yazıyor insan farkına bile varmadan.. Burak da onlardan biri..

69

birbirine bilmeden aynı hediyeleri alan iki insanız biz :)

hep derdi bana "ben eminim ki odamın içinde bi yerlerde dolaşıyorsun.. fikirlerimi çalıyorsun, hayallerimi çalıyorsun.." :)

haksız da değil hani.. bir çok kez izlemeye karar verdiği ve indirmeye başladığı filmleri, bilmeyerek, o anlarda ona önermişliğim var.. ya da bazen evdeyken ne yapıyor olduğunu bilmişliğim..

ama aynı hediyeleri birbirimize almış olmak da güzel oldu hani :) İletişim Yayınlarının çıkardığı: Resimli Edebiyat Takvimi :)

belki odasında dolaşamıyorum ama kafasının içinde dolaşmak için çabaladığım çok zaman var :)




68


Nurancımın yılbaşı hediyelerini ancak açabildim.. Nasıl bir yoğunlukta gidiyorsa hayat artık, paket paket armağanlarımı eve çıkardım, tadını çıkarabileceğim özel anları bekliyor hepsi açılmak üzere :)

Öncelikle paketten ilk tadını çıkaracağım şey kartpostalı ve yazdığı yazı idi Nuranın :) her yıl itinayla seçer yılbaşı kartını.. ve diyor ki bana bu yıl: "Hayallerimiz var hepimizin, ama kaçımız peşinden gidecek kadar cesur? Sen işte o cesurlar içindesin. Küçük dev kadınsın benim için. İyi ki tanıdım seni. 2015 rüyalarının ötesinde güzel bir yıl olsun." 


2015 Resimli Edebiyat Takvimi: Çocukluğumuzda sanırım hepimizin evlerinde olan maarif takvimlerini anımsatan ama içeriği ile tam da bize göre olan bir takvim çıkardı İletişim Yayınları bu yıl.. Çıkacağı haberini aldığımızdan beri gün saymıştık bizler de.. Ve Aralık ortası gibi tanıştık kendileri ile.. Ben tam cafeye de alayım diye düşündüğüm anlarda yetişti Nuran'ın armağan paketi :) 
50'den fazla yazarın ve 15 çizerin eşlik ettiği takvimde öyküler, bilgiler, karikatürler vs. var. Adı üstünde bu bir edebiyat takvimi.. Çok sevilecek belli.. Hemen 1 Ocak Perşembe'nin yaprağından bir alıntıyı not edeyim: "Küçük adamların belirmeye başlaması da yeni yılın ilk gününe denk geldi. Bulutlu bir perşembe sabahı... Doğa'yı birbirinden hayran bakışlarla süzen küçücük, son derece yakışıklı adamlar." Hakan Bıçakçı - Doğa Tarihi


Filmler ve Rüyalar: Nuranın "rüyalarımıza.." yazarak armağan ettiği bu kitabın kapağı bile benim gönlümü çelmeye yetti.. Çok sevdiğim ve hatta Film Analizi Atölyesinde işlediğim filmlerden biri olan Andrei Tarkovski'nin 1979 tarihli eseri Stalker filmindeki rüya mı gerçek mi olduğu konusunda hala tartıştığımız sahneden bir görsel.. Poster yapıp asasım var bu görüntüyü.. Bu kitabı da çok seveceğime eminim.. Ve hemen Thorsten Botz-Bornstein imzalı bu kitabın "Rüya Zamanı ve Film Sanatı" adlı Giriş Bölümünün ilk cümlesini de not edeyim: "Rudolf Arnheim'in 'Görsel Düşünme' adlı kitabında, film ve rüya arasındaki temel bir bağlantıyla temsil edilen ve Freud'un rüya-çalışması kapsamında düşünüldüğünde hemen anlamlı hale gelen bir meseleye dikkat çeker: .. Freud, akıl yürütmenin önemli mantıksal bağlantılarının imajlarla nasıl temsil edilebildiği sorusunu ortaya atar. Benzer bir problemin görsel sanatlarda da mevcut olduğunu söyler. Rüya imajları ve sanatta yaratılan imajlarla düşünce aracı olarak hizmet eden zihinsel imajlar arasında gerçekten de paralellikler vardır; ama benzerliğe dikkat ederek, farklılıkların da ayrımına varırız ve bu farklılıklar, düşünce imajlarını daha keskin biçimde nitelemeye yardım eder."


Metis Defterleri 5: Her sayfasının altında bir kitaptan alıntı cümle bulunan minik harika bir defter! Defter okunur mu?! Okunur :) Metisin defterleri de ajandaları da okunur.. Bu defter de bir yandan üstüne notlar alırken bir yandan da alttaki alıntıyı okumak keyif verici.. Ve hemen ilk sayfadaki alıntıyı da not edeyim: "Her okur, okuma esnasında kendi benliğini okur." - Rita Feslki - Edebiyat Ne İşe Yarar?


Minik kedili kitap ayracı da ayrıca hoş :) Çok teşekkürler dostum Nuranım :)

67

Onu gece son yazdığı, benim sabah uyanınca ilk okuduğum oluyor.. 
Ne güzel başlıyorum güne.. 
Çünkü diyor ki bana; yeni öğrendiğim bir kelime olduğunu anlayınca "ricakeş"in..: 

"Edebiyat böyle bir şey peri kızı, içine girdikçe çoğalır kelimelerin
ister kullan ister kullanma küsmezler, dertleri yalnızca bilinmektir.."

63

Telefonumu yine servise göndereceğim.. Bugün dilekçemi yazdım.. Eminim pek çok garip sorunla karşılaşıyordur herkes ama benim sorun da gariplikte ilk ona girer sanırım. Cep telefonum kendisini ev telefonu sanıyor. Evimin sınırları dahilinde hiçbir problem yaşamadan kullanabiliyorum her hizmeti.. Ev sınırları dışına çıktığım anda da "arama/aranma/sms/internet" hizmetlerini kullanamıyorum. Ama telefonun ekranına baktığınızda hiçbir problem yok. Çekme sorunu dahi görünmüyor.. Sadece o hizmetleri kullanmak istediğimde öylece duruyor telefon, hiçbir şey yapmıyor.. 

Telefonumu 1 yıl önce İstanbul Bilişim'den almıştım. Ve telefonum HTC ONE M7. Bu notu da özellikle yazıyorum ki, not defterimi okuyanlar için kulakta bir küpe kalsın.. Öncelikle telefonum müthiş çalışıyor. Hem rahat hem de çok hızlı. On ay hiç sorunsuz kullandım. Ama kasım ayının başından beri çözülemeyen bir sorunu var. İstanbul Bilişim'in bağlı bulunduğu teknik servis olan DGB Elektronik kötü bir servis. Aynı sorunla telefonumu 3.kez göndereceğim. Her defasında ellerinde 20 iş gününe yakın tutuyorlar. Artık kanunen yeni telefon talep etme hakkımın doğacağı günden bir gün önce de sanki telefonumu düzeltmiş gibi teslim ediyorlar. Kasım ayının başından beri aslında telefonumu kullanamıyorum. Yollarda gidip geliyor. Bu iş için sağolsun İstanbul'da arkadaşım da koşturup duruyor. Ben buradan Burak'a yolluyorum telefonumu. Burak ta Bakırköy'e gidip servise teslim ediyor. 20 gün sonra servisten gelen mesaj üzerine Burak yeniden gidip telefonumu alıyor. Bana kargo ile gönderiyor. Ben elime ulaştığında açıp deniyorum, yeniden bütün programları indiriyorum. Ve ev sınırlarından sorun yok, dışarıya çıktığımda çalışmıyor.. Yeniden bütün her şeyi siliyorum telefonumdan ve yeniden kargo yolları başlıyor.. Tüm bu süreçte ne yazılı olarak ne de açtığım onca telefona rağmen sözlü olarak telefonuma ne olduğuna dair tek bir bilgi dahi alamamış olmak da cabası. 

Daha yazacak pek çok şikayetim mevcut servis hakkında. Şimdi bu gece yeniden telefonumu boşaltıp yarın kargo ile göndereceğim Burak'a. 

Bu arada tüketici olarak arıza durumlarındaki yasal haklarımız şu şekilde:
** 1 yıl içinde 6 farklı arızada yeni telefon isteme veya para iadesi hakkı
** 1 yıl içinde 4 aynı arızada yeni telefon isteme veya para iadesi hakkı
** Teknik serviste 20 iş gününde giderilemeyen arıza sonucu yeni telefon veya para iadesi hakkı
** Teknik serviste 10 iş gününü geçen tamir süresinde geçici telefon isteme hakkı

59

Sevinç Çokum'un Kırmalı Etekler'ini değerlendirmiş Funda Özsoy Erdoğan, Cumhuriyet Kitap'ta.. Romanın baş karakteri yazar bir kadın ve roman bu yazar kadının, kendini, hem edebiyat çevresine hem de ailesine kabul ettirme mücadelesi etrafında ilerliyormuş.. yer yer otobiyografik öğeler taşıyarak..

Dünyaya tüketmek üzerine gelen insanlardan örülü çevresi.. hani her devrin adamı olma yeteneğine sahip insanlardan.. "Yazarlık" bu kişiler için boş iştir zaten.. Çise'ninki de oyalanmak için bir uğraştır onlara göre.. Özellikle kocasına ve onun ailesine yazmanın bir var olma biçimi olabileceğini kabul ettirmesi imkansız.. Söz konusu olan kadınsa, kadının bir entelektüel olarak var oluşunu öncelikle kocasına kabul ettirmesi gerekiyor.. Yazdıkları bile suya sabuna dokunmayan, iffetli bir eş olarak aile ilişkilerine leke sürmeyecek şeyler olmalı.. Yani yazarken bile erkeğin, kocanın tahakkümünü kaleminin üzerinde hissediyor..


Durup düşünüyorum bu anlatımı okuyunca.. Gerçekten de öyle.. Bir kadının evliyken, tamamen özgür olabileceği bir yazım dünyası olamıyor.. Yazarken, bu anlatılan baskı sürekli üzerinde oluyor.. Yazarken; sürekli, yazdıklarını okuyan kocan, yazdıklarını okuyan ailen, yazdıklarını okuyan kocanın ailesi, yazdıklarını okuyan ERK'leri düşünüyorsun.. Ve aslında gerçek anlamda başlamadan bitiyor senin için yazmak.. Çünkü asla sadece kendin olamıyorsun, içinden çıkan kelimeleri ERK'lere göre törpülüyorsun veya yok ediyorsun.. Bunu kendi kendine yapmaz ve törpülemeden yazarsan, okur okumaz geliyor zaten erkler yanına.. Ve başlıyor sorgulamalar: "Bunu neden yazdın, bunu neden böyle yazdın, okuyanların ne düşüneceğini sanıyorsun? kendi gururunu düşünmediğin gibi ailenin de mi gururunu düşünmüyorsun? saçmalıyorsun, sil onları.. vs.." Ben de yıllar önce "7.oda"yı ilk açtığım yıl savaşmıştım bu sorunlarla.. Fazlasıyla sildiğim yazılarım olmuştu.. Veya alıntılarla gizlice kendimi anlatmaya çalışmalarım.. Sanırım "başkaları" bir kadın için çoğu zaman "erk"..



Çise'nin ilk eşi Cenk'in yazdıklarına karışması sırasında hissettikleri aynı köşeye sıkışmışlık, tükenmişlik, sevginin yitimi, aynı öğrenilmiş çaresizlik: "biz neysek oyuz, diyemezdim, o kadar toy, hatta yüreksiz, hatta sert ve güçlü rüzgarlarda dengesi bozulup yere düşen" (sf. 328)

"Kimse bana hangi renkleri seveceğimi, hangi tatlardan hoşlanacağımı anlatmasındı. Beni bir makine addedip her parçamı değiştirebileceğini sanmasındı." (sf. 329)

"Bu kaçıncı tufan? Dünyaya gelişimizden ölene değin, sınavlar, ayrılıklar, ölümler, çocuklarımızın hayatı, savaşlar, acımasızlıklar.. Yaşadığımız büyük acılardan doğruluşumuz, bir dağ kıyısına varma telaşımız ve beklediğimiz bir dal, bir yaprak ya da kanat sesi, hepsi tufandan sonrası.." (sf. 338)

58

Ve yeniden yollardayım.. Bu kez İstanbul yetmedi.. Çok azdı günlerim.. Ama bundan sonra en azından ayda bir gelebilmek için bir şeyler yapmalıyım.. Her ay sadece bir haftasonu bile gelsem şimdilik yeter.. Öncelikle cafeyi bensiz işler hale getirmem gerekiyor..

İstanbula giderken olduğu gibi yorgun değilim.. O yüzden yolculuğuma bu kez uyku değil müzik ve Kafka'nın Dönüşüm'ü eşlik ediyor ve keyif..

İki gündür aslında hiç dinlenmeden gezip de bu derece dinlenmiş olarak eve dönmek de ilginç.. Ama işte İstanbul.. Seviyorum.. Ne diyebilirim ki..

Dönüşüm demişken.. her kitabın açılış cümlesi ayrıca ilgimi çekiyor.. Filmlerin açılış sahneleri gibi.. ekranda ilk gördüğümüz görüntünün önemi gibi, edebiyatta da ilk cümle ayrıca önemli geliyor bana..

Madem Ocak ayı kitabım "Dönüşüm" oldu.. Hemen açılış cümlesini de not edeyim:
"Gregor Samsa bunaltıcı rüyalardan uyandığı bir sabah, yatağında kocaman bir böceğe dönüşmüş olarak buldu kendini."

Dönüşüm'ü hemen her yayınevi bastı aslında.. Benim şu an okuduğum Altıkırkbeş yayınlarına ait.

56

İstanbul'un tadını çıkarma günü bugün.. İki yıl boyunca kendi yaşadığım sokaktan bile daha iyi bildiğim yerler.. Bahariye.. Bağdat caddesi.. Caddebostan.. Suadiye.. Özlemişim..


Güne iyi bir kahvaltı ile başlamalı dedik ve soluğu Namlı'da aldık.. İnsan buradan çok yemeden çıkabilir mi acaba, her defasında bunu düşünüyorum.. Çayı hariç her şeyini tavsiye edebilirim.. Çay mı!! En güzeli Cafe 7.Oda'da kesinlikle! :)


Ve tıka basa dolan mide ile uzuuuuun bir yürüyüşe geçtik kahvaltının ardından.. Önce çok sevdiğim CKM'yi bir ziyaret edip (yandaki fotoğraf oradan) ardından güneşli temiz günün tadını çıkarırcasına Caddebostan sahilinden Fenerbahçeye kadar yürüdük.. Sohbetimizin genel konusu, kişisel alanın yokluğunun baskısı yüzünden günümüzde yürümeyen evlilikler, ilişkiler, kadınlar, erkekler.. 


Mola verdiğimizi sanmayın.. sırf Nazım Hikmet'li bank çok hoşuma gitti, anı fotoğrafı çekileyim diye oturdum bir dakikalığına.. 

Güneş ısıtıcı, yürüyüş uzun olunca ara ara montumu bile çıkardım bugün :)

Fenerbahçe'den sonra deniz kenarından yürüyüş imkanımız bitti ama biz ara sokaklardan Bahariye'ye kadar yürümeye devam ettik. Ve bu uzuuuun yürüyüşün sonunda ulaştığımız Moda Sahnesinde ne yazık ki Leviathan'a bilet kalmadığını öğrendik :( Çok istiyordum ben Leviathan'ı sinemada izlemeyi ve bu tek şansımdı. Çünkü Leviathan Bursa'da gösterime girmiyor ve ben yarın sabah erkenden dönüyorum :(


Moral bozmaya gerek yok yapılacak çok şey var nasıl olsa dedik ve biraz dinlenmek üzere Cafe Coupe'a oturduk.. Ben ısıtıcıya yakın oturdum ki terim sıcak kurusun.. Cafe ve atölyeler hakkında konuştuk.. 


Sonra da "7.ODA Film Analizi Atölyesi" için bluray filmler almak üzere The End'in yolunu tuttuk.. Bir saatten uzun kalmışızdır kesin içeride.. Bir kez daha anladım ki ben bütün paramı, kitaplara, dergilere, filmlere ve kırtasiye malzemelerine yatırabilirim.. İyi ki kontrollü bir kadınım. Yoksa bildiğin beş kuruş parasız gezebilirim kontrolsüz olsaydım.. 18 film ile çıktık :)


Sinema kartları almak üzere Liman Kart dükkanına gittik.. Cafede satmak üzere sinema ile ilgili ne bulursam aldım :)


Ve son olarak da çok sevdiğim ve bana yıllardır özgürlüğü ve huzuru hissettiren (ki bu da aslında bir yazı konusudur benim için) Bahariye Caddesini de baştan sona yürüdükten sonra artık eve gidip bacakları havaya dikme vakti gelmişti :)

54

..kökü yerde sağlam bir çınar ağacı gibisin sen.. diyor.. 
nerede bulacağımı biliyorum seni ve bu güven veriyor..

oysa diyorum içimden onu dinlerken.. 
aramızda bir nehir var sadece.. 
neden hala atlayıp yüzmüyor ki.. 
biraz gölgemde dinlenmek üzere.. 
dinlemek üzere..